♫ Yaşamaya Devam ♫

09.06.2015 20:29
        Son yazımı ocakta yazmışım. Şimdi bakıyorumda 9 Haziran olmuş. Bombok bir sene geçirdim be :)  Yani 2014-2015 dönemi kendi tarihime kara, kapkara harflerle yazıldı.24 Senelik şu hayatımdaki 'en kötü' dönemimdi. Yalnızlığın dibine vurdum mesela ki bu en ama en masum en alıştığım zorluktu =) Buna karşı bir nebze tedavilerim var örneğin internetin sevdiğim bir özelliği kendim gibi insanları görebiliyorum buda bir nebze yalnız olmadığımı hissettiriyor. İnsana karşı pohpohlama güzel sözler vb şeyler etki etmezken kendi gibi olan insanları görmesi ve yalnız olmadığını bilmesi daha çok etki ediyor. Bizi bu daha rahatlatıyor sanki. Farklı bir noktadan daha bahsedeyim bazende internette gezinirken arkadan twitch'ten bir yayın açıyorum. Böylece arkadan gelen konuşma sesleri beni biraz olsun rahatlatıyor ve yalnızlığımı alıyor. Tüm bunların yanında günün birinde facebook adresime baktım ve tarihte bu gün adlı hatırlatma bildirisinde 2011 gönderimi gördüm. Ne bileyim sanki bir mesaj gibiydi. Paylaştığım yazı aynen şuydu ''Daha yalnızlaşacak, daha ıssızlaşacaksın. Bu kronik hissizlik ve yabancılaşma bir nevi ışık aslında karanlık değil. Her şey daha iyi olacak bununla yaşamasını öğrendiğinde.''  Ben buna aynen coni vaynen kardeşim derim asşldkj.
 
         Bu dönemin farkı, herşeyin üst üste gelmesi ve ilk defa 'gerçek anlamda' beynimin yenik düşüşüydü. Demek istediğim artık beynin yorgunluğu ve bunun doğrultusunda somut olarak vücuda verdiği etkiler. Kısacası ''delirmeye yaklaşmak''  Örnek verecek olursak haftalardır aynı giysiyi giyersin ve bunu fark etmezsin.  Veya bir yere kitlenirsin hiçbirşey ama hiçbirşey düşünmezsin  10 15 dk sonra kendine gelirsin. Bunlar hep artık ufak belirtilerdir. Sadece bunlarda değil anksiyete bozuklukları ve panik ataklar başlar. Bunları internetten araştırabilirsin. Uyku düzenin bozulur. Kelimenin tam anlamıyla yaptığın ''HİÇBİRŞEYDEN'' keyif alamazsın. HİÇBİRŞEYDEN.  Zordu gerçekten zordu. Tutupta bu hislerin ne olduğu %1 bile bilmeyen veya anlamaya çalışsada anlayamayacak olan insanlarda bana yardım edemezdi. Zaten pekte umurlarında değil oda ayrı konu ya...  Şimdi burda kronolojik şekilde hangi boklukların bu dönem içerisinde beni nasıl vurduğu anlatıp sıkıcılaşmak istemiyorum. Yada bazı şeyleri kullanarak acıtasyon gibi anlatımlarda yapmak istemiyorum. Bunlar bana ters şeyler. Herşeyi geçtim büyük ebouvskynin bu hale gelse bile küçük gözükmesini istemiyorum :)  Öyle işte.. Tabiatım bu. 
 
         Şu an nasıl olduğuma gelirsek eğer. İyiyim. Yenilenmiş haldeyim. Bunu yapmam kendimin hazırladığı ve birazda hayattan bazı şeyleri feda etmemle meydana geldi. Ben ortada olan bir insan değilim. Ben hayatı uçlarda yaşıyorum. Bunun anlamı şu ya eğer en iyisiyim beni izlersin. Ya da dipteyim beni ezersin. Bu kadar basit. Ve hissettiğim birşey var ki 'değişim ya da yok oluş geliyor. Farklı bir his var tüm hislerden daha farklı. Uzun sürecek birşeylere hazırlanıyorum sanki tamamiyle milat gibi. Eski yok olacak belirsiz geleceğe sürüklenecek gibiyim. Tüm bunların yanında öyle biriktim ki ilk patlayacağım insana çok ama çok acıyorum. Kendimi tutamayacak gibiyim. Tuhafım bu aralar bir anlamda da tamamlanıyorum. Oturuyor parçalar. Sonu belirsiz yeni bir dönem. '
 
Yazımı güzel ve sözleri anlamlı bir müzikle bitirmek istiyorum. Müziğin içinde kaybolman ve en güzel hisleri yaşaman dileğiyle. Unutma müzik büyüdür. 
 
 
 
--- Mevsimler tek tek geçiyor ---
--- Ölümlerin sesi rüzgara kapılıp gitti ---
--- Kalabalık bir şehirde ayık bir adam ---
--- Burada aya bakmak için romantik kimse yok ---
--- Sanki sayfam bir gölge gibi ---
--- Yaşayıp gidiyorum ---
--- Kendimi kim olarak çağıracağımı bilmiyorum ---
--- Yağmurda şarkı söylesem bulutlar da bir parçası olur mu? ---
--- Fırtınalı bir yaz ortasında kupkuru bir hayat yaşamaktayım ---
--- Saygılar; bu bir ayrılık ayeti idi ---
--- İğrendiğim geçmişime ---
--- Bir ağıt söylüyorum keder ile harap edilmiş ---
--- Güneşin bile parıldayamadığı ---
--- ŞARKIM HALA DEVAM EDİYOR ---